Mijn verhaal
Soms moet je niet vooruit kijken om te ontdekken wat je echt gelukkig maakt.
Soms vind je het antwoord juist door terug te gaan naar waar het ooit begon.
Vele jaren geleden hoorde ik een lezing van Sir Ken Robinson waarin hij vertelde
over het belang van terugkijken naar wat je als kind graag deed.
Dat zette me aan het denken.
Wat deed ik eigenlijk graag toen ik klein was?
Ik moest meteen denken aan mijn beide grootmoeders.
Ik masseerde graag hun voeten. Gewoon, omdat ik dat fijn vond om te doen.
Ik vond het heerlijk om te merken dat iemand door mijn aanraking rustiger werd
en zichtbaar kon ontspannen.
Ook later bleef die interesse aanwezig. Ik volgde bijvoorbeeld cursussen
rond handmassage en lymfedrainage. Ik was gefascineerd door wat aanraking kan doen
en door de manier waarop je via het lichaam contact kunt maken met iemand.
Maar ondertussen ging het leven natuurlijk ook gewoon verder.
In 2004 studeerde ik af als vertaler. Daarna werkte ik, bouwde ik mijn leven uit
en nam ik mijn verantwoordelijkheden op.
Zoals dat bij veel mensen gaat, denk ik.
Doorgaan. Werken. Zorgen. Regelen.
Tot ik op een bepaald moment voelde dat het niet meer helemaal klopte.
Ik merkte dat mijn leven vooral veel drukte en verantwoordelijkheid bevatte
en dat ik steeds verder verwijderd raakte van wat mij eigenlijk energie gaf.
Dat was voor mij een belangrijk keerpunt.
Ik begon opnieuw te kijken naar wat bij mij paste.
Naar waar ik energie van kreeg.
Naar wat ik als kind eigenlijk al zo vanzelfsprekend vond.
En zo kwam ik uiteindelijk terecht bij massage, voetreflexologie
en mijn opleidingen tot gezondheidstherapeut en causale voetreflexoloog.
Later verdiepte ik me verder in voetreflexologie en gespecialiseerde voetverzorging.
Daaruit ontstond Praktijk Ellement.
Waarom Ellement?
De naam Praktijk Ellement is ontstaan vanuit mijn eigen naam, Ellen,
en vanuit het idee van in je element zijn.
Voor mij betekent dat dat je mag leven op een manier die bij je past.
Dat je je talenten mag gebruiken.
Dat je aandacht mag hebben voor wat jou energie geeft.
En misschien ook dat je opnieuw wat dichter kunt komen bij jezelf.
Dat idee is door de jaren heen alleen maar belangrijker geworden.
Want vandaag zie ik in mijn praktijk elke dag
hoe gemakkelijk we onszelf onderweg kunnen verliezen.
We zijn bezig met werken, zorgen, plannen, regelen en doorgaan.
En vaak merken we pas dat het te veel wordt
wanneer ons lichaam heel duidelijk begint te protesteren.
Voor mij hoeft het niet zover te komen.
Wat ik vandaag belangrijk vind
Een behandeling is voor mij niet alleen een moment waarop je even kunt ontspannen.
Het is ook een moment waarop je kunt stilstaan.
Even niet moeten.
Even voelen hoe het eigenlijk met je gaat.
Misschien merk je spanning op.
Misschien vermoeidheid.
Misschien merk je dat je al een tijdje over je grenzen heen gaat.
Of misschien voel je helemaal niets bijzonders.
Ook dat is informatie.
Ik geloof daarom sterk in regelmatig aandacht geven aan je lichaam,
niet pas wanneer het je dwingt om stil te staan.
Dat hoeft niet groot te zijn.
Een behandeling kan zo'n moment zijn.
Maar ook wat je daarna thuis doet, kan deel uitmaken van die zorg.
Een paar minuten aandacht voor je voeten.
Even bewust zitten na een drukke dag.
Een warme douche.
Wat vroeger naar bed.
Even niets.
Zelfzorg hoeft voor mij geen extra taak te worden op een lijstje.
Het mag juist iets zijn dat je helpt om opnieuw te voelen wat je nodig hebt.
Mijn manier van werken
Doorheen de jaren heb ik verschillende opleidingen en ervaringen verzameld.
Maar er is iets wat voor mij minstens even belangrijk is geworden
als alles wat ik geleerd heb:
goed luisteren.
Naar jou.
Naar je verhaal.
En naar wat je lichaam aangeeft.
Ik hoef je niet te vertellen hoe je moet leven.
Mijn rol is eenvoudiger.
Luisteren.
Observeren.
Behandelen.
En je soms helpen om zelf weer wat beter te voelen wat je nodig hebt.
Dat is voor mij de kern van Praktijk Ellement.
Niet harder zorgen.
Maar zachter luisteren.
En soms kom je gewoon weer uit bij het begin
Als ik vandaag terugkijk, vind ik het eigenlijk bijzonder
dat het antwoord misschien al zo vroeg aanwezig was.
Het meisje dat met plezier de voeten van haar grootmoeders masseerde,
wist natuurlijk niet waar dat ooit toe zou leiden.
Ze wist alleen dat ze het fijn vond om met haar handen
iets voor iemand te kunnen betekenen.
Jaren later ben ik daar, via een heel andere weg, opnieuw uitgekomen.
En misschien is dat wel iets wat ik zelf onderweg heb geleerd.
Dat je niet altijd verder hoeft te zoeken.
Soms mag je ook eens terugkijken.
Naar wat je vroeger vanzelfsprekend vond.
Naar wat je energie gaf.
Naar wat bij je paste.
Want soms ontdek je daar iets wat eigenlijk al die tijd in je zat.
“Benieuwd hoe ik vandaag naar behandelingen en zelfzorg kijk?”